رازی است که آن نگار می داند چیست

                                           رنجی است که روزگار می داند چیست

آنی که چو غنچه در گلو خونم از اوست

                                            من دانــم و شــــهریار می داند چیست

                                                                                   کلیات نیما ص 530

من به گهواره ی حافــظ که چون طفل نازم

                                                 خواب افســانه ربود و عجبــم رویا بود

                                                                               کلیات شهریار جلد یک ص 309

 

 

پای شمع شبستان دو شــــاعر         تنگ هم چون دو مـــرغ دلاویز

مهر بر لب ولی چشم در چشم         بــــا زبـــان دلی ســحر آمــیز

خوش به گوش دل هم ســـرایند        دلکش افسانه هایی دل انگیز

                           لیــــک بر چهره ها هاله غــم

وای یــــــارب دلی بــــود نــــیما         تــــکه و پاره،خـــونین و مـالین

پــــــاره دوز و رفـــوگر در آنــــجا         تیـــــرهای ستم زهــــر آگـــین

خونفشان چشم هر زخم،لیکن         هم در او بــرقی از کیفر و کین

                       گفت نیما همین لخته خون است

                                                                      کلیات شهریار جلد یک ص 526

 

عشقی که بود محرم اســـرار ما به کار

                                              عشقی نمود و عشق دگر را گرفت پیش

                                                                                                کلیات نیما،ص 584

و شهریار سرود:

عشقی که درد عشق وطن بود درد او

                                              او بود مرد عشق که کس نیست مرد او

                                                                                   کلیات شهریار، جلد یک ص 285

 

نیما در بندی از منظومه مذکور سروده بود:

ای نگارین شهریار،شهر دلبندان!

در شبستان تو نیز آن شمع

با پریده رنگ خود تنها از آن غمگین می افزود

که به یاد روزگارانی،چو صحبت را می آغازی

از تو اندر آتش حسرت،جگر سوزد...                          (جلد یک،ص 526)