اشعاری از فریدون مشیری
صحن دكان غرق در خون بود و دكاندار، پي در پي
از در تنگ قفس
چنگ خون آلوده ي خود را درون مي برد
پنجه بر جان يكي زان جمع مي افكند و
او را با همه فرياد جانسوزش برون مي برد
مرغكان را يك به يك مي كشت و
در سطلي پر از خون سرنگون مي كرد
صحن دكان را سراسر غرق خون مي كرد
***
بسته بالان قفس
بي خيال
بر سر يك "دانه" با هم جنگ و غوغا داشتند
تا برون آرند چشم يكدگر را
بر سر هم خيز بر مي داشتند
***
گفتم: اي بيچاره انسان!
حال اينان حال توست!
چنگ بيداد اجل، در پشت در،
دنبال توست
پشت اين در، داس خونين، دست اوست
تا گريبان تو را آرد به چنگ
دست خون آلود او در جست و جوست
بر سر يك لقمه
يا يك نكته، آن هم هيچ و پوچ
اين چنين دشمن چرايي؟
مي تواني بود دوست
لب دريا، جدال تور و ماهي،
ز وحشت مي رود چشمم سياهي،
تپيدن هاي جان ها بود بر خاك،
كنار هم، گناه و بيگناهي !
|
خورشيد، در آفاق مغرب بود و، جنگل را، - تا دور دست كوه - در درياي آتش شعله ور مي كرد . اينجا و آنجا، مرغكي تنها، رها در باد، بر آب نيلي دريا گذر مي كرد ! *** دريا گرسنه، تشنه، اما سر به سر آرام در انتظار طعمه اي، گستره پنهان دام خود با هزاران چشم بر ساحل نظر مي كرد ! *** در لحظه خاموشي خورشيد، دامش بر اندامي فرو پيچيد ! پا در كمند مرگ ، گاهي سر از غرقاب بر مي كرد، با ناله هائي، - در شكنج هول و وحشت گم - شايد خدا را، يا « سبكباران ساحل » را خبر مي كرد . *** شب مي رسيد از راه، - غمگين، بي ستاره، بي صفا، بي ماه ! - مي ديد دريا را كه آوازي نشاط انگيز مي خواند ! صيدي به دام افكنده ! خوش مي رقصيد و گيسو مي افشاند ! تا با كدامين خون تازه، تشنگي را بنشاند ! *** در پهنه ساحل چشمي بر امواج پريشان دوخته، - لبريز از خونابه غم - كام دريا را با قطره هاي بي امان اشك، تر مي كرد ! جاني ز حيرت سوخته، شب را و شب هاي پياپي را سحر مي كرد ... ! *** آه، اي فرو افتاده در دام تباني هاي پنهاني ! اي مانده در ژرفاي اين درياي طوفان زاي ظلماني ! اي از نفس افتاده - چون من - در تلاطم هاي شب هاي پريشاني ! ايكاش، در يك تن، از ين بس ناخلف فرزند، فرياد خاموشت اثر مي كرد !
به پيش روي من، تا چشم ياري مي كند، درياست ! چراغ ساحل آسودگي ها در افق پيداست ! درين ساحل كه من افتاده ام خاموش، غمم دريا، دلم تنهاست . وجودم بسته در زنجير خونين تعلق ها ست ! ***** خروش موج، با من مي كند نجوا، كه : - « هرل كس دل به دريا زد رهائي يافت ! كه هر كس دل به دريا زد رهائي يافت ... » ***** مرا آن دل كه بر دريا زنم، نيست ! ز پا اين بند خونين بر كنم نيست ، اميد آنكه جان خسته ام را ، به آن ناديده ساحل افكنم نيست ! |
