سروده: همایون علیدوستی
از کوچه ناآشنایی ها ...‏
از کوچه ناآشنایی ها
                 وقتی به شهرم بازمی گردم
                            می خواهم از عمق وجودم دردهایم را
                                                 با کوچه های تنگ و تارش بازگو سازم ‏
‏                         شهرکیان ای شهر خوبیها
‏                                               ای مردمانت وارث پاکی 
                  ای آسمانت روشن و آبی
                                    شب های زیبایت
                                                زیباومهتابی
  این قصه های تلخ و شیرین را
                        تنها برای همزبانی با تو می گویم ‏
‏           آیا به یادت هست
                       در کودکی هایم
                           خاک زمین کوچه هایت را
                                      چون سرمه نقش دیدگان خویش می کردم
هر ریزه سنگ دشت هایت
                   یا کران جویبارانت
          هرمرغ سرگردان صحرا و بیابانت ‏
‏                         هر غنچه ی روییده بر شاخ درختانت
                                              از من حکایت ها به لب دارد
در وسعت شب های تاریکت ‏
‏                     با اختران نرم خیزت
                            گفتگو ها تازه می کردم
در چشمه های باغ قندابت ‏
‏                    یا در سرابت
                         یا کنار بیشه زارانت
                         دنیایی از عشق و صفا جاریست
شادی قرینت باد
              من با تویک دنیا سخن دارم
                             تو مدفن دهها شهید پاک و گمنامی
                                         خاموش و آرامی
آیا تو میدانی؟
             دست تمام برزگرهایت
‏                            از پینه مشحون است
آیا تو می دانی ؟
              یک لقمه نان کارگرهایت
                           آلوده در خون است
 صدآفرینت باد
              غمنامه ی شورآفرینت را
                   با خامه ی سبز صمیمیت
                      در صفحه ی تاریخ فردا درج خواهم کرد

****  

 

 

همایون علیدوستی در شهریور سال 1345 در شهرکیان در خانواده ای مذهبی دیده به جهان گشود.  وی تحصیلات ابتدایی و راهنمایی را در زادگاه خود سپری کرد و سپس برای ادامه تحصیل به دبیرستان سید جمال الدین اسدآبادی شهرکرد رفت. همزمان با تحصیل در دبیرستان با شاعر شیرین سخن شهرکیان روانشاد حاج فتح ا... اسلامی نیا آشنا شد و الفبای شاعری را از وی فراگرفت و از همین طریق به انجمن شعر و ادب عمان سامانی شهرکرد راه یافت و بطور مستمر در جلسات هفتگی آن انجمن شرکت می کرد. وی همزمان با شرکت در جلسات و محافل شعری آن زمان یعنی سالیان 60 تا 64 ارتباط خود را با مطبوعات آغاز کرد و اشعار او چندین بار در روزنامه ها و مجلات به چاپ رسید. ‏
علیدوستی پس از اخذ دیپلم در مرکز تربیت معلم شهید رجایی شهرکرد در رشته دینی و عربی پذیرفته شد و دوماه پس از قبولی در این مرکز با اعلام نتایج کنکور سراسری دانشگاهها برای ادامه تحصیل به دانشگاه علامه طباطبایی تهران رفت و در رشته زبان و ادبیات فارسی در محضر استادانی نظیر دکتر میرجلال الدین کزازی، دکتر سیروس شمسیا ، دکتر اصغر دادبه به تلمذ پرداخت. وی همچنین در کلاسهای درس دکتر شفیعی کدکنی که در دانشگاه تهران برگزار می شد بطور متفرقه حضور می یافت و از خرمن دانش و ادب استادان بزرگ خوشه ها برمی چید. علیدوستی پس از گرفتن مدرک لیسانس در سال 68 به شهرکرد بازگشت و در امور تربیتی استان به چاپ و انتشار نشریه ی ادبی هنری چشمه پرداخت و این کار به مدت شش ماه به طول انجامید. علیدوستی در سال 78 موفق به اخذ مدرک فوق لیسانس شد. مسئولیت هماهنگی انجمن های ادبی اداره کل فرهنگ و ارشاد اسلامی استان ـ تدریس در دانشگاهها و همکاری با واحد خبر صدا و سیمای شهرکرد از دیگر فعالیت های وی در دهه شصت تا هفتاد می باشد.
علیدوستی در نخستین جشنواره بین المللی شعر فجر در سال 85 به عنوان شاعر برگزیده استان انتخاب و تندیس جشنواره را دریافت کرد احراز رتبه های برتر در مسابقات پرسش مهر رئیس جمهور در سالیان متوالی و کسب چندمین مقام برتر کشوری در جشنواره های استانی و کشوری از دیگر دستاوردهای وی درزمینه های هنری بوده است. ازاین شاعر تاکنون ده کتاب به چاپ رسیده است که ازآن جمله می توان به آثاری نظیر اشک فانوس – غربت نوشته ها – چشم ها و آینه ها – شب های بی ستاره – در آستان جانان – فصلی به رنگ عشق و یک سبد شقایق اشاره کرد.
وی در حال حاضر مسئولیت خانه طنز حوزه هنری استان را داراست و مجموعه ای از دوبیتی های طنز خود را زیر چاپ برده است. 

 

هرشب ز نای سینه بر آرم صلای هو
کوآشنای من شده من آشنای او ‏
برجام دیده از خم جوشان سینه ام
از خون دل شراب برآدم سبو سبو
دیشب به سیل اشک روانم شکسته شد
بغضی که بسته بود ره آه بر گلو
از حد بی نهایت الطاف او مپرس
وز دلربایی رخ ماهش مگو مگو
گردست ما رسد به سرزلف آن نگار
گوییم ماجرای شب هجر مو به مو
گمکرده راه عشق چو دیوانگان شهر
جوید نشان خانه دلدار کو به کو
عرش دل است مهبط یار ای عزیز من
مهمان توست یار و تو هستی به جستجو
‏